BLOG EXTRA | Maak buiten je thuis!

No data available!

Corona!


(door -ik denk- een bug wordt het woord m o o i altijd in hoofdletters gezet. Omdat ik het toch wil gebruiken zit er daarom een spatie tussen: m-ooi)

We geven al bijna 25 jaar les in buiten. In die 25 jaar hebben we nog nooit onze mening over ‘natuur’ zo duidelijk uitgesproken.
We vinden het prachtig als ‘het kwartje’ bij deelnemers vanzelf valt, maar we zullen dat nooit sturen of pushen. Voor deze ene keer toch een preek van ons.

We horen graag je reactie!

EXTRA, de naam van ons bedrijf, is Latijn voor buiten, en dat is geen toeval.
‘Extraordinair’ = Buitengewoon.
Buiten = Gewoon.
Was het maar zo. De afstand tussen natuur en mensen is groot geworden. In relatief korte tijd ook nog eens.
We kennen allemaal de cliches dat veel kinderen niet meer weten dat melk uit een koe komt ipv uit een pak.
Maar hoe ziet een haring eruit zònder uitjes, levend in zee?
Waar zit in vredesnaam de filet bij een kip?
Een zingende kanarie in een kooi is niet ‘gezellig’, maar een diepe triestheid; het is een mannetje dat dag in dag uit zingt in de hoop een vrouwtje te vinden!

Hongerende edelherten gaan we voeren met brood…

De meerderheid van de mensen is enorm ver verwijderd van de natuur, in welke vorm dan ook; soms letterlijk qua afstand, maar vooral ook in ons hoofd en hart.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Al jaren geven we les over buiten. Altijd buiten. We zitten er middenin, slapen daar, stoken vuur, eten wilde planten. We zijn buiten. We gebruiken wat we nodig hebben. Alleen door de hele tijd buiten te zijn, ervaar je de seizoenen, zie je een bos veranderen en begin je te snappen waarom een reekalf in mei geboren wordt. Ervaar en waardeer je de stilte. Geniet je van de eerste zonnestralen in het vroege voorjaar. 
Bij één bijzondere cursus van ons, leef je buiten met bijna niks. Je stapt in de kringloop. Je leeft van wat je vindt aan eetbaars (zoeken, herkennen, plukken) en probeert een wild dier te vangen. Water haal je uit een beekje. Vuur: met je verstand, kennis en een mes, komt ook dat uit het bos.
Zeker bij die speciale cursus, leer je als mens je plaats op aarde (weer) te (er)kennen. Het is een fantastische en tegelijk grote les in nederigheid. Wij zijn echt maar een mini klein deeltje van een enorm groot geheel. Een klont atomen, wat energie en een beetje magie. Meer niet. Echt waar.

En precies dat, is alles om ons heen ook. Al die bomen, struiken, vogels, vissen, korstmossen, libelles. Noem maar op.
Wij staan helemaal nergens boven.
En diezelfde natuur staat ook niet boven ons trouwens, voor je het weet wordt het dan spiritueel en religieus.
De natuur is niets anders dan het is: natuur. Keihard en fantastisch tegelijk. Overweldigend groot en ongelooflijk breekbaar.

“Zeg René en Beke, wat heeft dat met corona te maken?”
– “Veel”.

Wij zien de hele corona crisis als een oorzaak en gevolg verhaal. We zijn met enorm veel mensen op aarde. Zelfs teveel. We willen alles, ten koste van alles. Ook ten koste van ons zelf. En de aarde moet het allemaal maar ophoesten en aankunnen.  

Als je het terugbrengt tot 1 enkel mens: we rennen maar rond, levend op chips en een blikje energy drank. Kopen alles wat je volgens de reclame moet hebben, in de nieuwste versie, zo veel en zo goedkoop mogelijk. Kapot? Weggooien.
Opwarming van de aarde, of je het ermee eens bent of niet, het is een gegeven, wat ons leven net zo goed gaat beïnvloeden. Maar het is ver weg en abstract. Dieren die uitsterven? Jammer dan. Minder insecten? Lekker belangrijk. Bio industrie? Boeien!
Boeien??
 

Te weinig slaap, te weinig bewegen, ongezond eten, binnenzitten… Je wordt een keer ziek, omdat je geen weerstand hebt.
Wij denken dat dit nu ook met ‘de wereld’ aan de hand is. We gaan te hard, razen maar door. Geen tijd meer voor wat belangrijk is en echt waarde heeft. Corona is ‘maar’ een van de vele ziektes die ronddwalen op de wereld. Maar wel een die er nu ongekend inhakt.
Het besef dat we in onze fantastische hi-tech wereld, tegelijk ook nog steeds ontzettend kwetsbaar zijn voor een microscopisch klein klontje atomen.
En het besef dat we als mens -gelukkig- nog steeds niet alles kunnen controleren. 

Begrijp ons niet verkeerd: wij zien corona niet als een eigen-schuld-dikke-bult verhaal. Maar wij kijken niet alleen naar de ziekte zelf, maar vooral wat er mogelijk allemaal achter vandaan komt. Als mensen kunnen we veel en hebben we ongelooflijk veel bereikt. Maar heel vaak ten koste van. Dat kan anders en dat moet anders. 

In feite is de processierups en hoe wij erop reageren hetzelfde. Of de veldmuizen’plaag’ van een paar jaar terug, noem maar op. Waarom zijn er ineenkeer zoveel rupsen? Dat komt ergens door. Die oorzaak erkennen en aanpakken, daar ligt de oplossing, en niet in het ineenkeer overal ophangen van nestkastjes (!).

Wat zou het m-ooi zijn als er een wereldwijd besef komt dat we een andere kant op moeten. Met z’n allen. Dat is misschien nog wel de grootste uitdaging.
Wij denken dat er massa’s mensen klaarstaan om de draad weer op te pakken, als dit allemaal achter de rug is, om in dezelfde versnelling weer door te gaan.

Maar er zijn ook genoeg mensen die dat niet (meer) willen.

Wie weet is dat straks wel de opbrengst van corona.

 

 

 

 

 

 

Op internet kwamen wij dit hele interessante artikel tegen van Matthijs Schouten, natuur filosoof: 

‘Van bewustzijn naar actie’

Om de stap van anders kijken naar anders doen te zetten, moeten we volgens Matthijs Schouten als individu én als maatschappij drie fases doorlopen:

“Allereerst moeten we durven concluderen dat we er een puinhoop van hebben gemaakt. Binnen één generatie hebben we de aarde een ongelooflijke hoeveelheid schade toegebracht, waarvan we niet weten of we het nog kunnen herstellen. Het proces van rouw om wat we hebben verloren en de lelijkheid die we hebben gecreëerd is cruciaal om door te kunnen gaan”, legt Matthijs uit. “Want zodra de periode van rouw voorbij is, ontstaat er ruimte voor de vraag: wie willen we worden? Die vraag kunnen we alleen beantwoorden nadat we onszelf eerlijk in de ogen hebben gekeken.”

De tweede stap is volgens Matthijs niet alleen weten, maar vooral ook voelen dat we verbonden zijn met alle andere levende wezens: zowel mens als niet-mens. Matthijs: “De verwondering die je voelt op het moment dat je ervaart dat je onderdeel bent van de natuur – van iets dat groter en m-ooier is dan jijzelf – is geweldig. Het zorgt ervoor dat je weer verliefd wordt op de aarde.”

Tenslotte moeten we volgens Matthijs voor eens en voor altijd stoppen met ons machteloos te voelen. “Veel mensen hebben het gevoel dat ze als individu – te midden van de politiek, multinationals en het financiële systeem – geen verschil kunnen maken. Dat het toch niet uitmaakt wat ze doen. Maar als onderdeel van een groter geheel kun je er niet níet toedoen. We co-creëren de wereld altijd, elke dag weer. Binnen een ecologisch systeem is ieder deel via een ontelbare hoeveelheid relaties aan elkaar verbonden. Hierdoor hebben we 99 procent van de tijd niet eens door dat we de wereld veranderen. Maar dat betekent niet dat we het niet doen.”

“Het moment waarop we massaal weten én voelen dat we met alles wat we denken, zeggen en doen de toekomst vormgeven, is volgens Matthijs het moment waarop we in staat zijn om een duurzame wereld te creëren waarin alle levende wezens – zoals de Boeddha ooit zei – gelukkig en veilig kunnen zijn”.

Op internet is nog meer van hem te vinden.

——————————————-

We horen graag je reactie. Je kunt ons een mail sturen (info at extrabushcraft punt nl) of hieronder iets naar beneden scrollen om een reactie te posten.
Dankjewel!

Blijf gezond.

Hartelijke groeten,

René en Beke – EXTRA bushcraft



Reacties op dit artikel:
  1. Sören schreef:

    Nagel op de kop René (en Beke)!

  2. Madeleine Boerma schreef:

    Mooi en spot on. Tot buiten!

  3. Coen schreef:

    M-ooi geschreven René en Beke! Voor Veldbiologische Werken vormt natuuronderzoek en natuurbesef een missie (objectief en educatief). In al mijn werk deel ik mijn passie voor natuur. Heel open uitleggen wat er om ons heen leeft, die intrinsieke waarde van levende organismen uitleggen en proberen te laten waarderen (bijv. over het wat zijn en waarom zijn Pissebedden). Soms reacties van afkeer, maar o zo vaak blijft een uitleg hangen en is een stukje natuurbesef ontstaan. Dat is dan m-ooi!
    “Thou, nature, art my goddess.”

  4. Bart schreef:

    Mooi verwoord. Waarheid als een koe. Veel te veel en te vaak lopen we onszelf voorbij,hebben we de feeling met de natuur vergeten. Bedankt Beke en René👍

  5. Barbara schreef:

    Prachtig verwoord. Ook ik ben van mening dat veel ziektes en plagen door de mensen zelf veroorzaakt zijn. We moeten leren minder materialistisch te zijn. Vroeger werd mij al voorgehouden dat overal waar ‘te’ voor staat niet goed was, behalve tevreden. Maar wie is dat tegenwoordig nog? Iedereen wil meer, meer, meer en de reizen moeten vérder en grootser en luxer net als de spullen die we thuis hebben. We zijn een wegwerpmaatschappij geworden die geen oog hebben voor de schade die ze de planeet aandoen. Ik hoop van ganser harte dat door deze wereldwijde ellende de ogen van de mensen open zijn of zullen gaan, maar eerlijk gezegd vrees ik dat als alles weer ‘gewoon ‘ is mensen op de oude voet verder zullen gaan en hier geen lessen uittrekken.

  6. Anke schreef:

    Lieve René en Beke, wat helder en prachtig verwoord. Het sluit precies aan bij hoe het voor mij voelt, maar ik had de woorden ervoor nog niet gevonden.
    Het raakt me om dit verhaal van jullie te lezen, omdat jullie het er inderdaad zelden er iets over zeggen wist ik ook niet precies hoe jullie erin stonden. Geen wonder dat t altijd zo goed voelt. ❤️❤️

  7. Dirk schreef:

    Helemaal mee eens!!

  8. Liset schreef:

    Goed artikel. Een artikel die zowel mijn angst als mijn hoop verwoord.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Klik hier om een eigen avatar toe te voegen.